وبا وجود تبليغ قرآن وارشاد أحاديث بي شمار ، در اين وقت تنگ چيزى كه هرگز نگفته بود ، وآن چيز تِرياق مجرّب بود ، براي دفع اختلاف مىخواست بگويد يا نويسد ، وبه منع كردن عمر ممتنع شد ، وتا پنج روز در حيات بود وأصلا عمر در آن خانه حاضر نه ، به مجرد توهم آنكه مبادا بشنود واز بيرون درْ تهديد نمايد ، بر زبان نيارد ؟ ! وبا وصف آمد ورفت جميع أهل بيت در اين وقت به آنها نفرمايد كه اين كتاب را نوشته بگذاريد . ( سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ ) ( 1 ) . دليل عقلي بر بطلان اين خيال باطل آن است كه اگر پيغمبر به نوشتن اين كتاب بالحتم والقطع از جناب بارى تعالى مأمور مىبود ، با وصف يافتن فرصت - كه بقيه روز پنج شنبه وتمام روز جمعه وشنبه ويك شنبه به خيريت گذشت - متعرض كتابت آن نشد ، لازم مىآيد تساهل در تبليغ كه منافى عصمت آن جناب است ، حاشاه من ذلك ، قوله تعالى : ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّاسِ ) ( 2 ) ، اين همه ترسيدن از عمر در اين وقت كه موت غالب بر حيات شده بود چقدر به وعده الهى كه به عصمت ومحافظت وارد است نامطمئن بودن است ، معاذ الله من ذلك .

--> 1 . النور ( 24 ) : 16 . 2 . المائدة ( 5 ) : 67 .